บทที่ 1767 เสียงเด็กร้องไห้กลางดึก

"สหายเก่าผู้นี้ คือวานรหินที่เบิกสติปัญญาบรรลุมรรคผลแห่งภูเขาเชียนสือ เขามีจิตใจบริสุทธิ์ ตบะแก่กล้า บำเพ็ญเพียรอยู่ในภูเขามาโดยตลอด แทบไม่เคยติดต่อกับโลกภายนอกเลย อยู่ดีๆ ทำไมถึงได้เป็นโรคประหลาดเช่นนี้ได้"

ภายใต้ผ้าคลุมหน้า น้ำเสียงของเจ้าแม่เข็มทองเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฟยก็ถึงบางอ้อในทันที

ที่แท้สิ่งที่หยวนไป๋เหมยพูดก็เป็นความจริง

คนที่ความอยากอาหารเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงไม่ใช่เขาจริงๆ แต่เป็นอาจารย์ของเขา... วานรเทพพันปี