บทที่ 1780 ปีศาจกินคน

ไม่เหมือนงั้นเหรอ

หู่จื่อเกาหัว เขย่งปลายเท้ามองข้ามกำแพงเข้าไปในลานบ้าน พยายามจ้องมองเด็กผู้ชายอายุห้าหกขวบคนนั้นอย่างตั้งใจ

"มองยังไงก็เหมือนเด็กปัญญาอ่อนชัดๆ"

แสงแดดจางๆ ในฤดูหนาวสาดส่องลงบนใบหน้าของเด็กคนนั้น แต่กลับส่องไม่ถึงดวงตาที่ว่างเปล่าและเลื่อนลอยคู่นั้นเลย

เขาฉีกยิ้มอย่างกลวงเปล่า บางครั้งก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างคนโง่เขลา น้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปาก