บทที่ 1783 ค่ายกลแปดทิศ

"พวกเราเดินมานานแค่ไหนแล้ว" ลู่เฟยหยุดฝีเท้าลง

"น่าจะประมาณหนึ่งชั่วโมงได้แล้วนะ" จิงเจี้ยนคาดคะเน

"หนึ่งชั่วโมงแล้ว พวกเรายังคงเดินวนอยู่ที่เดิม" ลู่เฟยถือตะเกียงบุญกุศล ชี้ไปที่สัญลักษณ์ที่ตัวเองทำไว้บนพื้น "พวกเราเดินไปเดินมาก็แค่ย่ำอยู่กับที่เท่านั้น ลำพังแค่มีตะเกียงบุญกุศลส่องสว่างยังไม่พอ ต่อให้พวกเราเดินไปจนถึงฟ้าสางก็ผ่านไปไม่ได้หรอก"

"ฉันเองก็รู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากลเหมือนกัน" จิงเจี้ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "พ่อค้าหน้าเลือด ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าความมืดมิดพวกนี้มันขยับได้ล่ะ ไม่ว่าพวกเราจะเดินไปยังไง มันก็ล้อมรอบพวกเราไว้ได้ตลอดเลย"

"ฉันขอลองเจ้านี่หน่อยละกัน" ลู่เฟยหยิบขนลิงที่เจ้าแม่เข็มทองให้มาออกมา