บทที่ 1782 ม่านหมอกตัดเส้นทาง

"ฉันถูกอะไรตบกันเนี่ย"

เจ้าของร้านตกใจกลัวจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังในพริบตา

เขารีบมองไปรอบๆ นอกจากจานชามบนโต๊ะที่ยังไม่ได้เก็บ และกระดูกท่อนโตใต้โต๊ะที่ถูกแทะจนเกลี้ยงเกลาแล้ว ก็ไม่เห็นวี่แววของไอ้หนุ่มสามคนนั้นเลยแม้แต่น้อย

"ผีหลอกเหรอเนี่ย!"

เจ้าของร้านลูบรอยข่วนบนใบหน้าที่เจ็บแสบ นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างหนัก รีบพนมมือไหว้อากาศปะหลับปะเหลือก