บทที่ 1792 ห้ามมองดูพระจันทร์

ลู่เฟยมองดูผู้ชายที่ถูกมัดเป็นบ๊ะจ่างอยู่ตรงหน้า เรียกได้ว่าประหลาดใจถึงขีดสุด

"มิน่าล่ะถึงรู้สึกคุ้นหู แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก"

เขาเคยเจอกับคนคนนี้สองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากนัก

"ช่วย... ช่วยด้วย..."

คิ้วสีขาวของผู้ชายคนนั้นกระตุกเล็กน้อย ในลำคอเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา ร้องขอความช่วยเหลือตามสัญชาตญาณ