บทที่ 1794 หอมจริงๆ

ภายในถ้ำอันมืดมิด

วานรหินเฒ่านั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหิน ยังคงอยู่ในท่าเข้าฌาน ร่างกายถูกเชือกมัดไว้อย่างแน่นหนา

ดวงตาอันแก่ชราของมันลืมขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จ้องมองพวกลู่เฟยเขม็งโดยไม่กะพริบตาเลย

สายตาที่จ้องเขม็งนั้น ทำให้คนถูกมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ลู่เฟยทั้งสามคนสบตากัน