บทที่ 1815 ศิษย์อาจารย์ผูกพัน

ฝ่ามือที่หยาบกร้านนั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ก้าวข้ามกาลเวลาอันยาวนาน วางลงบนศีรษะของหยวนไป๋เหมยอย่างแผ่วเบา

เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยและอบอุ่น

หยวนไป๋เหมยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่สัตว์ประหลาดขนยาวที่ดุร้ายและเคียดแค้นอีกต่อไป

แต่เป็นใบหน้าลิงชราที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ท่ามกลางขนลิงสีดอกเลาคือดวงตาที่แก่ชราคู่นั้น แม้จะดูเหนื่อยล้าแต่ก็กระจ่างใส