บทที่ 1820 ผีเลียนเสียง

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังของหยวนไป๋เหมย ลู่เฟยก็เงียบเสียงลงทันที

เขาอดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ ไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมา

แผ่นหลังยังคงไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ไม่มีแม้แต่ไอหยินหรือความเคลื่อนไหว สถานการณ์เช่นนี้กลับยิ่งทำให้รู้สึกขนลุกซู่

ตกลงว่ามันคือตัวประหลาดอะไรกันแน่

หยวนไป๋เหมยเห็นว่าลู่เฟยเข้าใจความหมายแล้ว ก็ชี้ไปที่โพรงถ้ำด้านล่าง จากนั้นใช้สองมือเกาะก้อนหินค่อยๆ ย่องปีนลงไป ส่งสัญญาณให้ลู่เฟยตามมา