บทที่ 1821 ลิ้นอันเจ้าเล่ห์

หยวนไป๋เหมยใช้สองมือเกาะหน้าผาหิน ตรงจุดที่มือเกาะอยู่พอดีเปียกชื้น

โคลนเปียกแฉะห่อหุ้มนิ้วมือของเขา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากท่อนแขนไปทั่วทั้งร่างจนขนลุกซู่

บริเวณที่เปียกชื้นนั้นดูเหมือนหน้าผาหินที่ถูกสาดน้ำใส่ หากจิงเจี้ยนไม่ได้ทักขึ้นมา ก็คงไม่มีใครทันสังเกตเห็น

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะและลื่นไหลอย่างบอกไม่ถูก พอหยวนไป๋เหมยขยับนิ้ว โคลนนั่นก็ขยับยุบยิบตามไปด้วย

โคลนพันรอบมือของเขาเป็นวงๆ ราวกับลิ้นขนาดใหญ่ที่กำลังม้วนตัวรัด