บทที่ 1822 มังกรดิน

เส้นผมยาวที่ถักทอด้วยด้ายสีเงินและสีทองหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งในรอยแยกที่เต็มไปด้วยเมือกเหม็นคาว หลังจากถูกลู่เฟยถลึงตาใส่สองครั้ง มันถึงได้ยอมมุดเข้าไปอย่างไม่เต็มใจนัก

"ให้ขนแยกร่างของฉันไปสืบดูก่อน อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าสิ่งชั่วร้ายที่มีลิ้นยาวๆ นี่มันคือตัวอะไรกันแน่ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งไง!"

จากนั้น ลู่เฟยก็ส่งสัญญาณให้หยวนไป๋เหมยเข้าไปรอในโพรงถ้ำ เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาลง สัมผัสถึงข้อมูลที่เส้นผมสีดำส่งมาให้

เมื่อมีการจัดการแล้ว จิงเจี้ยนก็ไม่ร้อนรนอีกต่อไป เขารอคอยอย่างสงบ

หยวนไป๋เหมยมองลู่เฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งรู้สึกว่าเถ้าแก่น้อยคนนี้ยากจะคาดเดา