บทที่ 1837 ชีวิตคนมีค่ามากนักหรือ

เพียะ!

เชือกดำตวัดฟาดใส่หอยสังข์ขนาดเท่าฝ่ามืออย่างเกรี้ยวกราด ราวกับงูพิษแลบลิ้น

แต่ใครจะคิดว่าลูกข่างหัวผีนั่นจะหมุนตัวหลบ

แส้จึงฟาดลงบนลูกข่างอย่างจัง

เปลือกของหอยสังข์ที่ดูธรรมดานั้นกลับมีประกายสีทองบางๆ กระเพื่อมไหวคล้ายกับระลอกคลื่น มันเกาะติดหนึบอยู่บนลูกข่างไม่ยอมปล่อย