บทที่ 1838 ผู้เลี้ยงผี

ภายใต้แสงไฟจากยันต์ที่สว่างๆ ดับๆ ใบหน้าของเงาผีเหล่านั้นก็ค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น

นั่นไม่ใช่ใบหน้าของผีร้ายที่ดุร้ายน่ากลัว แต่เป็นใบหน้าที่แสนจะธรรมดา ซ้ำยังแฝงไปด้วยความรู้สึกด้านชาและเหนื่อยล้า

พวกเขาสวมชุดทำงานเก่าๆ ที่ซักจนสีซีดจาง บนหัวสวมหมวกนิรภัยที่สีลอกหลุดไปหมดแล้ว ใบหน้าเป็นสีเทาอมเขียวซึ่งเป็นสีเฉพาะของคนตาย แววตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเคียดแค้น มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ลึกล้ำและไม่มีวันสิ้นสุด

"คนงานที่ตายที่นี่เมื่อตอนนั้นเหรอ"

จางม่อหลินกำดาบเหรียญทองแดงแน่น สังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง