บทที่ 1840 คนเหี้ยมผู้ใช้ร่างเลี้ยงผี

ผีพรายในชุดสีแดงเปียกชุ่ม ค่อยๆ คลานออกมาจากปากของชายหนุ่มทีละนิด

ปลายเท้าสีซีดเผือดอมเขียวแตะลงบนพื้น น้ำเน่าไหลหยดลงมาจากขากางเกงไม่ขาดสาย

เพียงชั่วครู่ พื้นใต้เท้าของผีพรายก็เปียกแฉะไปเป็นวงกว้าง

ดวงตาสีดำขลับที่เปียกชื้นคู่นั้น ราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง จ้องเขม็งไปที่จางม่อหลิน

ทั้งๆ ที่สายตานั้นปราศจากความรู้สึกใดๆ แต่จางม่อหลินกลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว