บทที่ 1852 ถุงเก็บผี

ร่างของจางซานล้มฟาดพื้นเสียงดังตุ้บ ก่อนจะเอนพิงไปที่ข้างประตูรถ

รูเลือดตรงหว่างคิ้วยังคงมีเลือดสีดำทะลักออกมาไม่หยุด

รอยยิ้มบนโคมไฟถูกข่วนจนเละเทะ แสงสีเขียวหม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว โคมไฟเหี่ยวแฟบลงราวกับลูกโป่งรั่ว กลายเป็นก้อนยับยู่ยี่หล่นแหมะอยู่บนตัวจางซาน

"ดี! ดีมาก!"

เมื่อเห็นจางซานล้มลง บนใบหน้าชราของปรมาจารย์โคมไฟผีไม่ได้มีแววเจ็บปวดหรือเสียดายเลยแม้แต่น้อย ตายก็ตายไปสิ เอามาใช้หลอมผีได้พอดี