บทที่ 1853 เกือบจะกลายเป็นปีศาจผี

มีดสั้นรูปใบหลิวสามเล่มเปล่งประกายสีทองจางๆ พุ่งแหวกอากาศเข้ามา แม้จะไม่โดนโคมไฟหนังมนุษย์ แต่ก็สามารถบีบให้พวกมันถอยร่นไปได้สำเร็จ

จากนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

เงาร่างสูงเพรียวที่ดูทะมัดทะแมงองอาจสายหนึ่ง กับเงาร่างที่สูงใหญ่บึกบึนราวกับหมีดำอีกสายหนึ่ง วิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"แม่นางเซิ่งหลาน ตาเกา!"

จิงเจี้ยนทั้งตกใจทั้งดีใจ ร้องตะโกนออกมาทันที