บทที่ 1854 ค่ายกลหมื่นผี

เปรี้ยง—

การปะทะกันครั้งที่สอง

ลู่เฟยไม่ได้แค่รู้สึกชาที่ง่ามมือเท่านั้น แต่ชาไปทั้งแขนเลยทีเดียว

เขาถอยกรูดไปหลายก้าว กระทืบปลายเท้าลงพื้นอย่างแรงเพื่อทรงตัวให้มั่นคง พลางหอบหายใจเข้าออกเฮือกใหญ่

ดวงตาประหลาดคู่ที่อยู่บนหน้าท้องของอสูรหมื่นผียังคงจับจ้องมาที่เขาไม่วางตา ไอสังหารสีดำรอบกายพลุ่งพล่านไม่หยุดราวกับน้ำหมึกที่กำลังเดือดปุด