บทที่ 1855 กุญแจหัวผี

แสงสีทองของสัญลักษณ์ปลาหยินหยางที่อยู่ด้านบนถูกไอสังหารบดบังไว้เป็นชั้นๆ แสงสว่างหม่นหมองลงไปกว่าครึ่งในพริบตา

อสูรหมื่นผีได้จังหวะพักหายใจ มันถือดาบใหญ่ฟันเลื่อยที่เต็มไปด้วยรอยร้าว เดินโซซัดโซเซเข้ามาฟันใส่ลู่เฟย

แม้ฝีเท้าจะดูซวนเซ แต่กลิ่นอายความดุร้ายที่พุ่งเข้าปะทะหน้า ยังคงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายของลู่เฟยก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

มือที่กำกระบองไม้พุทราเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ไอหยินอันลึกล้ำและเย็นเยียบสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา ทำให้มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก