บทที่ 1856 ความรักของแม่ยิ่งใหญ่จริงๆ

ทันทีที่ลู่เฟยเอ่ยคำว่าน่าเสียดายออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างก็ชะงักไปตามๆ กัน

"น่าเสียดายงั้นเหรอ เถ้าแก่ลู่ ไอ้แก่ชั่วนั่นตายไปนายจะเสียดายอะไร เมื่อกี้มันเพิ่งจะเอาพวกเราไปเป็นอาหารให้ไอ้ตัวประหลาดนั่นอยู่นะ!"

"ฉันไม่ได้เสียดายที่มันตาย!" ลู่เฟยมองดูแอ่งน้ำเหลืองที่กำลังเดือดปุดๆ "ฉันเสียดายที่มันตายเร็วเกินไปต่างหาก! ถุงที่เอาไว้เก็บผีของมัน แล้วก็พวกของวิเศษชั่วร้ายที่มันหลอมขึ้นมา ไม่ใช่ว่าละลายไปพร้อมกับตัวมันหมดแล้วหรอกเหรอ..."

พูดจบ เขาก็ส่ายหน้าอย่างนึกเสียดายอีกครั้ง

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็พากันหัวเราะออกมา