บทที่ 186 ผีตกคน

เครื่องในหมูค่อยๆ จมลงไปในน้ำ สีเลือดแผ่ซ่านกระจายตัวไปตามระลอกคลื่นเป็นวงกว้าง หู่จึเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว จึงหยิบไฟฉายออกมา กำลังจะเปิด ก็ถูกจิงเจี้ยนกดมือเอาไว้

"เปิดไฟไม่ได้นะ ถ้ามีแสงปลาใหญ่ตัวนั้นก็จะไม่โผล่ออกมา"

"ริมทะเลสาบนี่ไม่มีแสงสว่างเลยสักนิด ถ้าไม่เปิดไฟก็มองไม่เห็นอะไรเลยนะ" หู่จึขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์

"ไม่เป็นไร คืนนี้มีพระจันทร์" จิงเจี้ยนชี้ไปบนท้องฟ้า ท้องฟ้าแถบชานเมืองมักจะปลอดโปร่งกว่าในตัวเมืองเสมอ เวลานี้เริ่มมีดวงดาวทอแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว พระจันทร์ดวงกลมโตราวกับถาดลอยเด่นอยู่ตรงขอบฟ้า แสงจันทร์สลัวๆ สาดส่องลงมา ทำให้พอมองเห็นรอบๆ ได้เลือนราง

คนสามคนกับหมาน้อยอีกหนึ่งตัว อาศัยความมืดมิดยามค่ำคืนอำพรางตัว หมอบนิ่งอยู่ริมทะเลสาบ ดวงตาจ้องเขม็งไม่กะพริบเพื่อสังเกตความเคลื่อนไหวในทะเลสาบ ผิวน้ำในทะเลสาบที่มืดสนิทมีระลอกคลื่นปรากฏขึ้นมาเป็นบางครั้ง ทุ่นตกปลายังคงลอยนิ่งสนิท ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ เวลาผ่านไปทีละนาที ความมืดมิดยามค่ำคืนทวีความหนาแน่นขึ้น อากาศที่หนาวเหน็บและเปียกชื้นโอบล้อมพวกเขาทั้งสามคนไว้