บทที่ 1884 สันเขาอีกาเฒ่า

"น้องเก้าเดินทางไปที่สันเขาอีกาเฒ่าด้วยตัวเอง แต่คนพวกนั้นก็หนีไปแบบไร้ร่องรอยเสียแล้ว พอหิมะตกหนัก ก็หาร่องรอยอะไรไม่เจอเลย เห็นแค่เศษฟืนที่ยังเผาไม่หมดเหลือทิ้งไว้ในวัดร้างเท่านั้น"

"จุดไฟผิงคลายหนาว ก็คงเป็นฝีมือมนุษย์นั่นแหละ"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นคนแบบไหน ถึงได้กล้าดีไปจับตัวยัยหนูไปแบบนั้น"

"ย่าเดาว่าน่าจะเป็นคนต่างถิ่น ไม่ใช่คนแถวหมู่บ้านชิงหยวนของเราหรอก"