บทที่ 189 หนังปลาดุก

ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา แต่ทว่าวินาทีต่อมา พวกเขาก็กลับมามองโลกในแง่ดีอีกครั้ง ผูกใจเจ็บก็ผูกใจเจ็บสิ ยังไงเป้าหมายของพวกเขาก็คือปลาใหญ่ตัวนั้นอยู่แล้ว จับตัวเล็กนี่ได้ก่อน ก็ถือว่าซื้อหนึ่งแถมหนึ่งก็แล้วกัน!

ปีศาจกินคนพรรค์นี้ ไม่มีอะไรให้น่าสงสารหรอก ขืนปล่อยให้มันโตขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะไปทำร้ายผู้คนอีกเท่าไหร่ คืนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปรับมือกับตัวใหญ่แล้ว พวกเขาจึงลากลูกปลาดุกอ้วนฉุรูปร่างคล้ายเด็กทารก ไปไว้ในที่ปลอดภัย เงามืดขนาดมหึมาในน้ำ จ้องมองพวกเขาอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งแผ่นหลังของพวกเขาลับสายตาไป มันถึงได้ดำดิ่งลงสู่ก้นน้ำที่มืดสนิทอย่างไม่เต็มใจนัก

หลังจากถูกจับเหวี่ยงไปมา ลูกปลาดุกก็สิ้นใจตายสนิท นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ในดงต้นอ้อ ดวงตาที่ใหญ่โต จากสีดำขลับเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น กลิ่นคาวปลาเน่าคละคลุ้งโชยออกมาจากตัวของมัน

"เน่ยตานมักจะอยู่ที่หัวของภูตผีปีศาจ" จิงเจี้ยนควักมีดสั้นออกมา แทงเข้าไปที่เหงือกของปลาดุก ออกแรงคว้านอยู่นาน ในที่สุดก็ล้วงเอาก้อนเลือดเหนียวหนืดออกมาได้ก้อนหนึ่ง ภายในสสารที่คล้ายกับสมองก้อนนี้ มีลูกกลมๆ สีเขียวขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองอยู่เม็ดหนึ่ง

"นี่คือเน่ยตานของปีศาจเหรอ?" ลู่เฟยพิจารณามันด้วยความสนใจ