บทที่ 190 ก่อคลื่นลมปั่นป่วน

กระแสน้ำขุ่นมัวไหลซึมไปตามพื้นอย่างเงียบเชียบ มาจนถึงปลายเท้าของทั้งสามคน

สาหร่ายน้ำที่เปียกชุ่มหลายเส้นงอกเงยขึ้นมาจากในน้ำ เอื้อมไปทางข้อเท้าของพวกเขา

"พรายน้ำขึ้นฝั่งได้ด้วยเหรอ ไอ้ของพวกนี้มันซ่อนอยู่ได้แค่ในน้ำไม่ใช่หรือไง?"

ทั้งสามคนเบียดกันอยู่ริมหน้าต่าง มองลงไปชั้นล่างด้วยความหวาดผวาและสงสัย

ข้างนอกลมฝนกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ใต้แสงไฟถนนไร้ซึ่งเงาร่างของเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงสีแดงไปตั้งนานแล้ว