บทที่ 1891 เกือบแห้งตายเป็นหนูตากแห้ง

พี่ต้าอู่นั่งยองๆ อยู่หน้าหนูน้อยตัวนั้นที่ถูกมัดไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อย

หนูน้อยที่ตอนแรกตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว พอได้ยินชื่อของคุณย่าทวดสามไป๋ หูก็กระดิกดุ๊กดิ๊ก ราวกับจะฟังออก

ดวงตาเล็กๆ ดำขลับของมันจ้องมองพี่ต้าอู่ แล้วส่งเสียงร้องจี๊ดๆ สองที ขาหน้าเล็กๆ ทั้งสองข้างยกขึ้นประกบกันอย่างยากลำบาก ทำท่าทางคารวะใส่พี่ต้าอู่ เหมือนกำลังคำนับ

"น้องลู่ ดูสิ มันฟังออกด้วยแหละ"