บทที่ 1892 เซียนหนูเสี่ยงทาย

พายุหิมะข้างนอกพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มจนแทบจะดูไม่ออกเลยว่าเป็นเวลาไหน

ลู่เฟยยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองไปทางหุบเขาลึก สมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว

พวกไอ้ยุ่นนี่มันฉลาดแกมโกงจะตายไป ไม่มีทางมาทำเรื่องที่ไม่ได้ผลประโยชน์หรอก ในป่าลึกที่ทั้งหนาวทั้งลำบากแบบนี้ มันมีอะไรดึงดูดใจพวกมันกันแน่

พี่ต้าอู่พยุงเสี่ยวเหวินมานั่งข้างกองไฟ เสี่ยวเหวินค่อยๆ ลืมตาฟื้นคืนสติขึ้นมา ลูบหน้าตัวเองพลางเอ่ยด้วยความงุนงงว่า "พี่ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนมีหนูมุดเข้ามาในหัวเลย..."