บทที่ 1893 ต้าหม่าโหวเฒ่า

"มาแล้ว ในที่สุดก็มาแล้ว!" ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลู่เฟยก็ลืมตาขึ้นเป็นคนแรก แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ปึง! ปึง! ปึง! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะ ดูร้อนรนเป็นอย่างมาก แม้เสียงพายุหิมะด้านนอกจะดังกึกก้องเพียงใด ก็ไม่อาจกลบเสียงความเคลื่อนไหวนี้ได้

"ใครน่ะ!" ทุกคนสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกัน หู่จื่อผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว มือคว้าแส้หลิวติงไว้ ระแวดระวังตัวเต็มที่ จิงเจี้ยนกดไหล่หู่จื่อไว้ เป็นการส่งสัญญาณไม่ให้เขาส่งเสียง

พี่ต้าอู่และเสี่ยวเหวินจ้องมองไปที่ประตูวัดร้างอันเก่าซอมซ่อด้วยความตึงเครียด เปลวไฟจากกองไฟในวัดเริ่มหรี่ลง แสงไฟสีแดงสลัวยิ่งทำให้ภายนอกประตูดูมืดมิดลงไปอีก เมื่อมองผ่านช่องว่างที่ลมพัดลอดเข้ามา ก็พอมองเห็นเงาดำลางๆ