บทที่ 1895 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางป่าลึก

"รอยถูกมีดฟันเหรอ"

พอได้ยินอย่างนั้น ทุกคนก็ถึงกับอึ้งไป แล้วหันขวับไปมองต้าหม่าโหวเฒ่าที่อยู่ตรงมุมห้องพร้อมกัน

รอยแผลเหล่านั้นมีทั้งตื้นและลึก แม้จะถูกขนสีเทาอมขาวบดบังไว้จนมองเห็นไม่ค่อยชัด แต่ดูจากลักษณะบาดแผลภายนอกแล้ว ก็ไม่เหมือนรอยข่วนของหมูป่าเลยสักนิด

"ในเมื่อเป็นรอยถูกมีดฟัน ก็ต้องเป็นฝีมือคนแน่ๆ แถมบางแผลยังมีเลือดซึมออกมาอยู่เลย แสดงว่าเพิ่งจะบาดเจ็บมาได้ไม่นาน ที่ซอกเล็บของมันก็มีคราบเลือดติดอยู่ ต้องเพิ่งผ่านการต่อสู้กับคนมาแน่ๆ แต่มันสู้ไม่ได้ เลยต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว"