บทที่ 1896 ปีศาจหิมะสาว

ลู่เฟยกับพวกนั่งแทะเสบียงอยู่บนพื้นหิมะหนาเตอะ ไม่มีใครสังเกตเห็นใบหน้าที่มีขนปุกปุยครึ่งซีกแอบซ่อนอยู่บนต้นไม้แก่ตระหง่านเหนือหัวเลย

ลู่เฟยเคี้ยวเนื้อตุ๋นแห้งที่แข็งโป๊กไปสองคำ สายตาก็ไม่ได้หยุดพัก กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ อย่างไม่ลดละ

ป่าต้นไม้โบราณแถบนี้ดูแก่กว่าป่าด้านนอกอย่างเห็นได้ชัด ลำต้นหนาเตอะชนิดที่ว่าสองคนโอบยังไม่มิด กิ่งก้านสาขาพันเกี่ยวกันจนบดบังท้องฟ้าสีหม่นไว้จนมิด

นอกจากความหนาวเหน็บของฤดูหนาวแล้ว ในป่าแห่งนี้ยังมีกลิ่นอายความหนาวเย็นยะเยือกแฝงอยู่อีกด้วย