บทที่ 1905 ดอกไม้ที่บานท่ามกลางหิมะขาว

ชีพจรมังกรเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จะไปเดินย่ำสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ เรื่องนี้ลู่เฟยและจิงเจี้ยนต่างก็รู้ดี

อักษรมงคลคู่ยังคงลอยวนเวียนอยู่เหนือหัวของต้าหม่าโหวเฒ่า ราวกับเมฆทมิฬที่ไม่มีวันสลายไป ลู่เฟยจึงไม่ต้องกังวลว่าปีศาจเฒ่าตัวนี้จะกล้าเล่นตุกติกอะไร

เขากับจิงเจี้ยนสบตากันอย่างรู้ใจ แล้วเดินอ้อมเนินดินเล็กๆ นั้นหนึ่งรอบ เพื่อสังเกตดูอย่างละเอียด

เนินดินนั้นสูงแค่ประมาณสามสี่เมตร ปกคลุมไปด้วยหิมะหนาเตอะ