บทที่ 192 ผีสมุน

ฝนตกหนักเทกระหน่ำ บนถนนทั้งตำบลว่างเปล่าไร้ผู้คน สาหร่ายสีดำขลับพันธนาการประตูหน้าต่างไว้แน่นหนา ไอชื้นอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งโรงแรมเล็กๆ โถงทางเดินมืดสลัวจนแยกไม่ออกว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน ตามผนังและพื้นมีน้ำหยดอยู่ทุกหนทุกแห่ง เงาร่างสีแดงเล็กๆ แวบผ่านตรงหัวมุมไปมาเป็นระยะ

จิงเจี้ยนถือกระบี่ไม้ท้อวิ่งไล่ตามอย่างกระชั้นชิด ใจจดใจจ่ออยู่กับการจับพรายน้ำตนนี้ เผลอแป๊บเดียวก็วิ่งเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ประตูห้องปิดดังปัง กั้นลู่เฟยไว้ข้างนอก จิงเจี้ยนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงตัดสินใจที่จะจัดการผีเด็กตนนี้ก่อนเป็นอันดับแรก เขากระชับกระบี่ในมือ แล้วก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง

"ฮือ ฮือ ฮือ..." เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด จิงเจี้ยนรีบหันไปมองตามเสียงทันที

เห็นเพียงเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงสีแดงนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง สองมือเล็กๆ ที่ซีดเผือดยกขึ้นปิดหน้า ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ผมเปียของเธอหลุดลุ่ย ที่เท้าสวมรองเท้าอยู่แค่ข้างเดียว ผิวหนังซีดเซียวและบวมอืด บนตัวมีน้ำไหลหยดลงมาไม่หยุด ดูแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก

"ฮือ ฮือ พ่อจ๋าแม่จ๋าอย่าทิ้งหนูไป หนูหวาดกลัวเหลือเกิน..."