บทที่ 193 ร่างที่แท้จริงของปีศาจปลา

ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัวในห้องโถง

ใบหน้าของลู่เฟยดูซีดเซียวผิดปกติ เสื้อผ้าเปียกโชกราวกับโดนสาดน้ำมาอย่างหนัก

"เถ้าแก่ ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ แล้วอาเจี้ยนล่ะ?" หู่จึมองลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ สลับกับมองไปด้านหลังของเขา

ลู่เฟยไม่พูดอะไร เพียงแต่ชี้ไปที่เจ้าของโรงแรมซึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ

"เขาเหรอ? เขาไม่เป็นไร ผมคอยจับตาดูอยู่ตลอด"