บทที่ 194 หินขอฝน

ซ่า! ซ่า! น้ำสาดกระเซ็น ลู่เฟยเปียกโชกไปทั้งตัว ฝืนต้านพายุฝนและเหยียบย่ำแอ่งน้ำ ไล่ตามเงามืดที่กำลังหลบหนีไปอย่างกระชั้นชิด

"ลู่เฟย ยังจะตามไปอีกจริงๆ เหรอ?" จิงเจี้ยนกับหู่จึวิ่งตามมาด้านหลังด้วยความร้อนใจ

"มันอันตรายเกินไปแล้ว เน่ยตานของปลาใหญ่นั่นฉันไม่เอาแล้วก็ได้!" สถานการณ์เมื่อครู่นี้ แค่รอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว เขาไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเสี่ยงอันตรายเพื่อตัวเองอีก

"คิดอะไรอยู่น่ะ? หินสะดุ้งปลาของฉันก็ยังไม่ได้มาเลยนะ!" ลู่เฟยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับไป น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด ฉวยโอกาสตอนที่มันกำลังบาดเจ็บ เอาชีวิตมันซะ ตอนนี้ปีศาจปลาได้รับบาดเจ็บ แถมยังอยู่บนฝั่ง ถือเป็นโอกาสดีที่สุดที่พวกเขาจะกำจัดปีศาจตนนี้

"กล้าแตะต้องเถ้าแก่ของฉัน ฉันต้องสู้ตายกับมันแน่!" หู่จึเองก็ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ