บทที่ 195 สมาคมเสวียนเหมิน

หัวของปลาดุกนั้นใหญ่เป็นพิเศษ ท่ามกลางกองสมองสีขาวโพลน จิงเจี้ยนก็หาเน่ยตานสีเขียวพบได้อย่างราบรื่น ขนาดใหญ่เท่าหัวแม่มือของผู้ใหญ่ สะท้อนแสงสีเขียวเข้มสลัวๆ ท่ามกลางแสงแดด

ลู่เฟยเองก็หาหินสะดุ้งปลาพบเช่นกัน ความจริงแล้วหินสะดุ้งปลาไม่ได้มีอยู่ในปลาทุกชนิด มักจะอยู่ใต้กระดูกท้ายทอยของปลาเฉาหรือปลาคาร์ป มีสรรพคุณในการขับไล่ความโชคร้ายและสิ่งชั่วร้าย ป้องกันเด็กตกใจกลัว และนำพาโชคลาภวาสนามาให้ จึงได้ชื่อนี้มา และปลาดุกตัวนี้ที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจแล้ว ก็ควบแน่นหินรูปหัวใจขนาดเท่าเมล็ดอัลมอนด์ออกมาได้หนึ่งก้อนเช่นกัน เนื้อสัมผัสอบอุ่นและเนียนนุ่ม ใสแจ๋วราวกับอำพัน งดงามเป็นอย่างยิ่ง

ลู่เฟยเก็บมันไว้อย่างดี และจัดการลอกหนังของปลาใหญ่ตัวนี้ออกด้วย จากนั้น เขาก็เปิดกระเป๋าเป้ออก ลูกหมาตัวดำปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ข้างใน

"พวกเราสู้กันแทบเป็นแทบตาย แกกลับนอนหลับปุ๋ยเชียวนะ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะยังย่อยเนื้อของลูกปีศาจปลาไม่หมด ปลาใหญ่ตัวนี้ก็เลยไม่ต้องกินแล้ว พวกเขาจัดการเผาซากปลาและฝังกลบ เมื่อทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ ท้องฟ้าก็สว่างโร่ แสงแดดสาดส่องลงมา ปรากฏรุ้งกินน้ำพาดผ่านเหนือผิวน้ำในทะเลสาบ ทะเลสาบฝู่เซียนในยามนี้ลมพัดเอื่อย แสงแดดสดใส ทิวทัศน์งดงามจนเกินบรรยาย ใครจะไปคิดว่า ภายใต้ก้นทะเลสาบอันลึกล้ำแห่งนี้ จะซุกซ่อนภูตผีปีศาจที่ไม่มีใครรู้จักเอาไว้มากมายขนาดนั้น?