บทที่ 196 ปี่เซียะหยก

กระบวนการนี้สั้นมาก เพียงแค่สามสี่วินาที ความมันวาวบนพื้นผิวของหินสะดุ้งปลาก็หม่นแสงลง บนไม้พุทราฟาดอสนีมีประกายไฟฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ลู่เฟยกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า อานุภาพแห่งอสนีสวรรค์ที่อยู่ภายในไม้พลองนี้ถูกปลดปล่อยออกมาอีกหนึ่งส่วน แค่ถือไว้ก็รู้สึกแปลบๆ ที่มือแล้ว

เปรียบเสมือนว่า พลังของอสนีสวรรค์ถูกขังไว้ในห้อง เดิมทีเปิดประตูไว้แค่บานเดียว แต่ตอนนี้เปิดเพิ่มเป็นสองบานแล้ว "ดี! ดี! ดี!"

ลู่เฟยตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก รีบหยิบเน่ยตานสีเขียวขึ้นมาอีกครั้ง เขานั่งขัดสมาธิ กำเน่ยตานขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองเม็ดนี้ไว้ในมือ เดินลมปราณพลังเวทจากจุดตันเถียน เพื่อดูดซับพลังที่อยู่ภายใน ถึงแม้เน่ยตานเม็ดนี้จะเล็ก แต่ลู่เฟยเพิ่งเคยดูดซับเป็นครั้งแรก จึงต้องระมัดระวังไว้ก่อน ไม่ได้กลืนลงไปโดยตรง

ผ่านไปหนึ่งคืนเต็มๆ ลู่เฟยถึงจะดูดซับพลังของเน่ยตานได้จนหมดสิ้น พลังเวทในจุดตันเถียนเพิ่มขึ้นถึงสองเท่าในพริบตา เหงื่อท่วมตัวไปหมด หัวก็มึนๆ งงๆ เหมือนคนเมาเหล้า เขาล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยไปทันที...

ผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ลู่เฟยถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่น