บทที่ 198 เยื่อกึ๋นไก่

บ้านของเจี่ยป้านเซียนอยู่ใกล้กับถนนค้าของเก่ามาก เดินทางแค่สิบนาทีก็ถึงแล้ว เป็นลานบ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบหลีกหนีจากความวุ่นวาย ตอนที่ไปถึง เจี่ยป้านเซียนกำลังเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยก ฟังงิ้วอย่างสบายอารมณ์

"ผู้อาวุโสป้านเซียน" ลู่เฟยวางข้าวของพะรุงพะรังลงบนโต๊ะ

"ลู่เฟยนี่เอง โธ่เอ๊ย มาก็มาสิ จะหิ้วของมาเยอะแยะทำไมเนี่ย?" เจี่ยป้านเซียนยิ้มจนหุบปากไม่ลง รีบชงชาให้ลู่เฟยทันที

ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน เขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผมเผ้าและหนวดเคราที่เคยยุ่งเหยิงถูกจัดการจนเรียบร้อย เสื้อผ้าขาดๆ สกปรกๆ ก็เปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายผสมลินินที่ดูสะอาดและสวมใส่สบาย ไม่เหมือนขอทานเฒ่าที่น่ารังเกียจอีกต่อไปแล้ว แต่ใบหน้าก็ยังคงดูผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอยู่ดี

"ผมมาขอขมาผู้อาวุโสน่ะครับ จะมามือเปล่าได้ยังไง?" ลู่เฟยพูดกลั้วรอยยิ้ม