บทที่ 200 ความกลัดกลุ้มของคุณหนูผู้ดี

"อะแฮ่ม!" ลู่เฟยกระแอมไอเสียงดัง "หู่จึ ไม่รินชาให้แขก มัวแต่พูดจาเหลวไหลอะไรอยู่ตรงนี้?"

หู่จึตกใจจนแทบสะดุ้งโหยง "เถ้าแก่ ทำไมเดินไม่มีเสียงเลยล่ะ?"

ซูหนิงเสวี่ยยังฟังไม่จุใจ จึงเร่งเร้าว่า "จู่ๆ ก็อะไรล่ะ รีบเล่าต่อสิ"

"มะ ไม่มีอะไรแล้ว เออ คุณหนูซู ชาเย็นหมดแล้ว เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนให้ใหม่นะ" หู่จึหยิบถ้วยชาแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"เถ้าแก่ลู่ เมื่อกี้ฉันได้ยินหู่จึเล่าว่า พวกนายบุกป่าฝ่าดง ไม่เพียงแต่รับซื้อของอัปมงคล แต่ยังปราบปีศาจกำจัดมารได้ด้วย! เท่สุดๆ ไปเลย!" ซูหนิงเสวี่ยลุกขึ้นยืนมองลู่เฟย ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายวิบวับ