บทที่ 202 เห็ดหลินจือเนื้อ

ซูหนิงเสวี่ยรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก "พ่อคะ พวกเราอย่ากินสุ่มสี่สุ่มห้าเลยดีกว่าไหมคะ? เกิดกินเข้าไปแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง!"

ซูรี่กั๋วตบไหล่ลูกสาวเบาๆ แล้วพูดว่า "วางใจเถอะ นี่แหละคือเหตุผลที่พ่อเชิญเถ้าแก่ลู่มาด้วย! เนื้อไท่ซุ่ยที่นี่เป็นของจริงหรือของปลอม คนกินได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้แน่ชัด พ่อจะกล้าให้แม่กับย่าของลูกกินได้ยังไงล่ะ?"

"จริงด้วยสิ มีเถ้าแก่ลู่อยู่ด้วยนี่นา! พ่อคิดรอบคอบที่สุดเลย!" ซูหนิงเสวี่ยรู้สึกผ่อนคลายลงทันที กอดแขนพ่อแล้วยิ้มหวาน

"หอหลิงจือห้องนี้ เป็นโรงอาหารเจที่เอาไว้สำหรับกินเนื้อไท่ซุ่ยโดยเฉพาะ พอมารั่งในห้องนี้ ก็จะมีแค่อาหารจานนี้จานเดียวเท่านั้น พ่อต้องอาศัยเส้นสายตั้งมากมายกว่าจะจองที่ได้นะ" ซูรี่กั๋วสูดลมหายใจเข้าเบาๆ จากนั้นเขาก็มองไปทางลู่เฟย "เดี๋ยวต้องรบกวนเถ้าแก่ลู่ด้วยนะครับ"

"ประธานซู พูดตามตรงเลยนะครับ ผมเองก็ไม่เคยเห็นไท่ซุ่ยของจริงเหมือนกัน ไม่รับประกันว่าจะดูออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอมนะครับ" ลู่เฟยพูดตามตรง