บทที่ 213 จุดตะเกียงในส้วม

ภายในโรงรับจำนำ ปิงปิงเพิ่งจะเดินออกไป หลิวฟู่กุ้ยกับหู่จึก็ขยับเข้าไปใกล้ลู่เฟย เบิกตากว้างทั้งสี่ดวง "เถ้าแก่ เถ้าแก่ หน้าของปิงปิงตกลงมันเป็นอะไรไปน่ะ?”

“เธอทำศัลยกรรมมาจนหน้าพังใช่ไหม?”

“อยากรู้เหรอ? อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ลู่เฟยมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม "อืม! อืม!" ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นสไตล์คนชอบเผือก "อยากรู้ก็ไปถามเธอเองสิ" ลู่เฟยกลับหันหลังไป นั่งลงหลังเคาน์เตอร์ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าของทั้งสองคนหงอยลงทันที "เถ้าแก่ พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น ไม่เห็นต้องปิดบังกันเลยใช่ไหม?" หู่จึวิ่งเข้าไปบีบนวดไหล่ทุบหลังให้ลู่เฟย "นั่นสิ! ปากของหลิวฟู่กุ้ยคนนี้ปิดสนิทที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเห็นอะไรหรือได้ยินอะไร รับรองว่าจะไม่เอาไปพูดต่อเด็ดขาด!" หลิวฟู่กุ้ยช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้างๆ "ไม่ใช่ว่าฉันอยากปิดบังหรอกนะ แต่ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงต่างหาก" ลู่เฟยโบกมือปัด วางถ้วยชาลง "พี่หลิว วันหลังอย่าพาคนแบบเจ๊เฟิ่งมาที่โรงรับจำนำอักษรเสียอีกนะ”

“ก่อนที่เธอจะมา รับปากฉันซะดิบดี ฉันก็นึกว่าเธอจะมีความจริงใจซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้ามาทำหน้าบูดหน้าบึ้งใส่ถึงในโรงรับจำนำอักษรเสีย!" หลิวฟู่กุ้ยพูดด้วยความหงุดหงิด "นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นก็คือของในโรงรับจำนำอักษรเสียต้องให้เจ้าตัวเป็นคนใช้เท่านั้น" ลู่เฟยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าเกิดเธอเอาไปใช้กับคนอื่นซี้ซั้ว หรือเอาไปขายต่อ แล้วสุดท้ายเกิดทำร้ายคนขึ้นมา ชื่อเสียงของโรงรับจำนำอักษรเสียพวกเราจะเอาไปไว้ที่ไหน?”

“คราวนี้ฉันสะเพร่าเอง วันหลังฉันจะระวังให้มากกว่านี้! จะไม่มีครั้งหน้าอีกเด็ดขาด!" หลิวฟู่กุ้ยรีบรับประกัน เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากบางๆ ปกติลู่เฟยจะเป็นคนใจดีพูดง่าย แต่พอเอาจริงขึ้นมา ก็ไม่มีพื้นที่ให้ต่อรองเลยแม้แต่น้อย ถ้าเขาไม่รู้จักแยกแยะและทำตามไม่ได้ วันหลังก็อย่าหวังว่าจะได้เกาะขาเก้าอี้โรงรับจำนำอักษรเสียอีกเลย "คราวที่แล้วฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ ไม่ได้เร่งรัดอะไรพี่หรอกนะ ของอัปมงคลจะหาเจ้านาย มันก็ต้องอาศัยวาสนาเหมือนกัน ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ" ลู่เฟยเห็นว่าเขาเข้าใจแล้ว จึงไม่พูดอะไรต่อ