บทที่ 212 โรงรับจำนำอักษรเสียเป็นร้านเถื่อน

"เท่าไหร่นะ?" เจ๊เฟิ่งเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา "สิบล้าน?!”

“เถ้าแก่ลู่ คุณล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?”

“ไม่ใช่เจ๊เฟิ่งเหรอครับ ที่ล้อผมเล่นก่อน?" ลู่เฟยนั่งลง วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า มองเจ๊เฟิ่งด้วยสายตาราบเรียบ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ดูเหมือนไม่ได้ยิ้ม เจ๊เฟิ่งขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่งว่า "เถ้าแก่ลู่ คุณหมายความว่ายังไง? ฉันไปล้อคุณเล่นตอนไหน ฉันตั้งใจมาซื้อของจริงๆ นะ" ลู่เฟยกล่าวว่า "หนังเทวดาสามารถใช้ได้แค่คนเดียว แบ่งแยกไม่ได้ หรือว่าเจ๊เฟิ่งซื้อกลับไปแล้ว จะใช้กับลูกค้าแค่คนเดียวล่ะครับ?”

“คุณขายให้ฉันแล้ว จะไปยุ่งอะไรกับวิธีใช้ของคนอื่นอีกล่ะ?" เจ๊เฟิ่งแค่นเสียงเย็น "ทุกคนทำธุรกิจก็เพื่อเงินทั้งนั้น ฉันตั้งใจจะซื้อจริงๆ คุณก็เสนอราคาที่มันจริงใจมาหน่อยสิ ถ้าตกลงกันได้ ฉันก็เซ็นเช็คให้ตอนนี้เลย”

“ไม่ต้องหรอกครับ" ลู่เฟยโบกมือปัดอย่างเย็นชา "ของวิเศษของโรงรับจำนำอักษรเสีย ขายให้เฉพาะคนที่จำเป็นต้องใช้จริงๆ เท่านั้น เจ๊เฟิ่งเชิญกลับไปเถอะครับ”