บทที่ 211 หนังเทวดา

คนคุ้นเคยคนนี้สวมเสื้อกันแดดตัวยาว แถมยังใส่หน้ากากอนามัยและแว่นตาดำ ปิดบังตัวเองมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า เดินไปตามถนน รับรองได้เลยว่าต่อให้เป็นแม่ของเธอมาเห็นก็จำไม่ได้ แต่ลู่เฟยมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ก็แหม การแต่งกายแบบนี้ มันฝังใจซะเหลือเกิน

เน็ตไอดอลสาว ปิงปิง ห้ามพูดถึงคนลับหลังจริงๆ นะเนี่ย เพิ่งจะพูดถึงเธอไปเมื่อสองวันก่อน เธอก็โผล่มาซะแล้ว แต่ว่า เธอจะเอาหนังปลาไปทำอะไรล่ะ? หรือว่าเธอจะเสียโฉม?

"เถ้าแก่ลู่ ฉันขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวได้ไหมคะ?" เสียงของปิงปิงเบาหวิว เธอรักษาระยะห่างจากเศรษฐีนีที่แต่งตัวหรูหราฟู่ฟ่า และคอยมองออกไปข้างนอกเป็นระยะๆ ท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนกลัวว่าจะมีใครจำได้

"แม่หนู ฉันเป็นคนเล็งของวิเศษชิ้นนี้ไว้ก่อนนะ จะมาขอคุยเป็นการส่วนตัวอะไรกัน?" เศรษฐีนีหิ้วกระเป๋าแบรนด์เนม พลางกลอกตาบนใส่อย่างแรง "พ่อหนุ่ม ไอ้หนังเทวดาผลัดผิวอะไรนั่นของเธอ มันวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ? สามารถรักษารอยแผลเป็นบนผิวหนังได้หมดเลยงั้นสิ?"

"เหอะ เจ๊คะ เจ๊ไม่รู้เลยเหรอว่าที่นี่คือที่ไหน? ที่นี่คือโรงรับจำนำอักษรเสียนะ!" ปิงปิงแค่นเสียงเย็น "ถ้าดูของไม่เป็นก็รีบกลับบ้านไปซักผ้าทำกับข้าวเถอะ อย่ามาทำให้เถ้าแก่ลู่เสียเวลาเลย!"