บทที่ 215 บทลงโทษของเทพารักษ์

ป้ายชื่อของโรงรับจำนำอักษรเสีย เป็นสิ่งที่คนตระกูลลู่หลายชั่วอายุคนทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมา จะยอมให้คนอื่นมาใส่ร้ายป้ายสีส่งเดชได้อย่างไร?

สีหน้าของลู่เฟยดูสงบนิ่งมาก แต่หูกุ้ยตงกลับสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่อธิบายไม่ถูกจากแววตาของเขา

"ขออภัยด้วยครับเถ้าแก่ลู่ ข่าวลือนี้ผมไม่ได้เป็นคนไปได้ยินมาหรอกครับ แต่เป็นเถ้าแก่ใหญ่ที่เหมืองไปได้ยินมาจากไหนก็ไม่รู้" หูกุ้ยตงเล่าเหตุการณ์ให้ฟังรอบหนึ่ง

เขาเป็นแค่ผู้ถือหุ้นรายย่อยของเหมือง ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรมากนัก

โจวอวี่หยางแนะนำลู่เฟยให้เขารู้จัก เขาเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของโรงรับจำนำอักษรเสียมาบ้าง ประกอบกับความเชื่อใจในตัวเพื่อนเก่า จึงยินดีแนะนำโรงรับจำนำอักษรเสียให้กับผู้ถือหุ้นใหญ่ของเหมือง