บทที่ 220 ดูดวิญญาณในความฝัน

ต่งซานไห่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วถามว่า "ฉันพูดอะไรออกไปงั้นเหรอ?"

"พึมพำอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่ค่อยถนัดเลยครับ คล้ายๆ กับว่ารอฉันด้วย อะไรประมาณนั้นแหละ" หูกุ้ยตงก้มลงเก็บเศษซากพระหยกเจ้าแม่กวนอิมขึ้นมาจากพื้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"พี่ต่ง จู่ๆ พระหยกเจ้าแม่กวนอิมก็แตกแบบนี้ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

"ก็แค่ฝันไปน่ะ ฉันไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกมั้ง?" ต่งซานไห่ลูบเหงื่อเย็นที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก หันไปมองลู่เฟยด้วยความตึงเครียด "เถ้าแก่ลู่ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

"เถ้าแก่ต่งฝันเห็นอะไรล่ะครับ?" สีหน้าของลู่เฟยยังคงราบเรียบ ราวกับคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว