บทที่ 221 ขุดแล้วขุดเล่า

เขี้ยวสุนัขมีฤทธิ์ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ลูกหมาตัวดำยังเป็นสุนัขวิเศษเบญจดำอีกด้วย พอมันงับลงไป ท่อนแขนของต่งซานไห่ก็ปรากฏรอยเขี้ยวฝังลึกขึ้นมาทันที ทว่าผลลัพธ์กลับเห็นผลทันตา ต่งซานไห่แผดเสียงร้องลั่น ลืมตาขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทั้งนิ้วมือ ท่อนแขน และหัว ล้วนปวดร้าวไปถึงกระดูก ร่างกายบิดเบี้ยวไปหมด

"พี่ต่ง ในที่สุดพี่ก็ตื่นสักที!" หูกุ้ยตงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ต่งซานไห่หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งตัว ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะหายใจได้ทั่วท้อง ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยว่า "เจ็บ ฉันเจ็บไปทั้งตัวเลย..."

"พี่ต่ง เจ็บหน่อยไม่เป็นไรหรอก พี่ถูกวิญญาณร้ายกักขังเอาไว้ ถ้าไม่ได้เถ้าแก่ลู่ช่วยคิดหาวิธี พี่ก็คงไม่ตื่นขึ้นมาแล้ว" หูกุ้ยตงปลอบใจ

"ช่วยฉัน?" ต่งซานไห่มองรอยเขี้ยวบนแขน สีหน้าย่ำแย่ลงกว่าเดิม "ให้หมากัดฉันเนี่ยนะ เรียกว่าช่วยฉัน?"