บทที่ 222 โขกศีรษะขอขมา

"พวกนายต้องหาให้เจอนะ!"

พวกเขาหลายคนลงไปในเหมืองแร่ ต่งซานไห่ยังคงมองดูอยู่แต่ไกล ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ข้อจำกัดของสถานที่ก่อสร้าง ทำให้บาดแผลที่นิ้วและแขนของเขาได้รับการปฐมพยาบาลเพียงเบื้องต้นเท่านั้น ไม่มียาแก้ปวด จึงยังคงปวดหนึบไม่หยุด

ความเจ็บปวดจากปลายนิ้วแล่นปราดลึกถึงขั้วหัวใจ

เขาเจ็บปวดจนร่างกายแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง แต่ก็ไม่กล้านอนหลับ