บทที่ 231 คนเฝ้าภูเขา

ใบหน้าคนบนลำต้นดูหยาบกร้านและบิดเบี้ยว จ้องเขม็งมาที่พวกลู่เฟยทั้งสามคนท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาดำสนิทไร้ประกาย ราวกับหลุมดำอันมืดมิด ลูกหมาตัวดำหดตัวกลับเข้าไปในกระเป๋าเป้ ลู่เฟยชูคบเพลิงขึ้น ส่องไปข้างหน้า พอแสงไฟสีเหลืองนวลขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาชวนขนลุกเหล่านั้นก็ปิดลง

ลู่เฟยพบว่า แท้จริงแล้วใบหน้าคนเหล่านี้ก็คือปุ่มไม้ขนาดเล็กใหญ่ เพียงแต่พื้นผิวของปุ่มไม้นั้นงอกออกมาเป็นโครงหน้าคล้ายกับหูตาจมูกปากของคนก็เท่านั้น ปุ่มไม้พวกนี้ขยับได้ ลืมตาได้ แถมยังพ่นเถาวัลย์เส้นเล็กๆ ออกมาได้อีก ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

"ตกลงมันเป็นต้นไม้ประหลาดอะไรกันแน่เนี่ย?"

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว ช่วยคนสำคัญที่สุด คบเพลิงทำลวกๆ พวกนี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน ลู่เฟยตะโกนถาม "พี่ชายคนเฝ้าภูเขา ตกลงคุณอยู่ตรงไหนกันแน่?"

ลู่เฟยให้จิงเจี้ยนเอาคบเพลิงส่องปุ่มไม้ไว้ ส่วนตัวเองก็เงยหน้าขึ้น ชูคบเพลิงส่องขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางเรือนยอดไม้ที่ดกหนาและมืดมิด มีเงาร่างคนกำลังสั่นไหวไปมาให้เห็นลางๆ เงามนุษย์เหล่านั้นดูแปลกประหลาดมาก เหมือนกับเอาเท้าชี้ฟ้า เอาหัวห้อยลงดิน