บทที่ 232 โสมภูเขาเดินได้

จากการพูดคุยกัน ลู่เฟยรู้สึกว่าคนเฝ้าภูเขาคนนี้ดูซื่อสัตย์และไว้ใจได้ทีเดียว เขาจึงคลายความระแวดระวังลง อุ้มลูกหมาตัวดำไว้ พลางส่งยิ้มให้ "พี่ชาย พวกเรายังหาสมุนไพรไม่เจอเลย ตอนนี้ยังออกไปไม่ได้หรอก"

"ไม่ออกไปงั้นเหรอ?" จ้าวเฟิ่งชุนชะงักไป "พวกคุณจะหาสมุนไพรอะไรกัน มันสำคัญมากเลยเหรอ?"

ลู่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรูปสมุนไพรที่ต้วนหลิงเยวี่ยส่งมาให้ดู "พี่จ้าวพอจะรู้ไหมว่าสมุนไพรพวกนี้อยู่ตรงไหนบ้าง?"

จ้าวเฟิ่งชุนหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "มีอยู่สองชนิดที่ฉันเคยเห็น เดี๋ยวฉันช่วยเก็บให้ได้ ส่วนที่เหลือฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันขอเตือนพวกคุณนะว่าอย่าเข้าไปลึกกว่านี้เลย ต่อให้เป็นตอนกลางวันก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนะ"

"พี่ชาย ฉันรู้ว่าพี่หวังดี แต่มีสมุนไพรตัวนึงที่สำคัญกับพวกเรามากจริงๆ ยังไงพวกเราก็ต้องไปให้ได้" ลู่เฟยเก็บโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าราบเรียบ หู่จึกับจิงเจี้ยนเองก็ดูไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย