บทที่ 233 ย่าหมี

"วางใจเถอะ พวกเราก็หาเอาแถวๆ นี้นี่แหละ ไม่ไปไกลหรอก" หู่จึรับคำ ถือไฟฉายเดินออกไปพร้อมกับจิงเจี้ยน

ในภูเขามีต้นไม้เยอะแยะ ไม่นานพวกเขาก็หอบกิ่งไม้แห้งและก้อนหินกองใหญ่กลับมา จ้าวเฟิ่งชุนขยับขาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยรอยรัดอย่างยากลำบาก จัดการเอาก้อนหินมาก่อเป็นวงกลมอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอากิ่งไม้แห้งไปวางไว้ตรงกลางเพื่อจุดไฟ แสงไฟอันอบอุ่นสว่างไสวขึ้น เปลวไฟที่ลุกโชนช่วยขับไล่ความหนาวเย็นออกไปได้มาก

"มีไฟนี่มันดีจริงๆ แฮะ!" ทุกคนพากันยื่นมือออกไปผิงไฟ ลูกหมาตัวดำก็นอนขดตัวอยู่ข้างเท้าของลู่เฟย

ถึงแม้จะมีไฟฉายทำให้พวกเขาไม่ขาดแคลนแสงสว่าง แต่ความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยที่ได้จากเปลวไฟนั้นมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หู่จึหยิบแผ่นรองกันชื้นออกมาจากกระเป๋าเป้เป็นอันดับแรกแล้วปูลงบนพื้น ทุกคนนั่งผิงไฟกัน ลู่เฟยเห็นเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของจ้าวเฟิ่งชุน ก็เลยรื้อหาเสื้อแจ็กเก็ตตัวเก่งที่พกเผื่อไว้มาคลุมให้เขา ส่วนหู่จึก็ล้วงหาของในกระเป๋าเป้ แล้วหยิบหม้อใบเล็กกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาหลายห่อ เอาหม้อไปตั้งบนกองไฟเพื่อต้มน้ำต้มบะหมี่ ผ่านไปแค่ไม่กี่นาที กลิ่นหอมก็โชยเตะจมูก

"น้องหู่ ในกระเป๋านายมีทุกอย่างเลยนะเนี่ย! มิน่าล่ะ ลู่เฟยถึงบอกว่ากระเป๋าของนายสำคัญมาก ที่แท้ก็เอาไว้เก็บเสบียงนี่เอง!" จิงเจี้ยนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก