บทที่ 234 กลางคืนห้ามพูดถึงผี

กองไฟปะทุเสียงดังเป๊าะแป๊ะ กองไฟกองเล็กๆ เปรียบเสมือนหิ่งห้อยตัวหนึ่งท่ามกลางมหาสมุทรแห่งความมืดมิด ลู่เฟยรื้อหาผ้าห่มกันหนาวออกมาจากกระเป๋า แล้วแบ่งผ้าห่มของตัวเองให้จ้าวเฟิ่งชุนผืนหนึ่ง

"จริงสิ พี่จ้าว ในภูเขานี้ยังมีผีดิบอยู่ด้วยใช่ไหม?"

"ผีดิบเหรอ?" จ้าวเฟิ่งชุนมองลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ "พวกคุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

"พวกเราจะเข้าภูเขามาหาสมุนไพร แน่นอนว่าต้องสืบข่าวล่วงหน้ามาบ้าง มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งเข้ามาหาสมุนไพรเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็เคยเจอผีดิบเข้า" ลู่เฟยยิ้มบางๆ

"เขาว่ากันว่าในส่วนลึกที่สุดของภูเขามีสุสานแม่ทัพอยู่ ภายในสุสานนั้นก็มีผีดิบ แต่คนเฝ้าภูเขาอย่างพวกเราไม่เคยเห็นหรอกนะ เพราะพวกเราไม่เคยเดินเข้าไปลึกขนาดนั้น" จ้าวเฟิ่งชุนกล่าว