บทที่ 235 อานุภาพแห่งสายฟ้า

ท่ามกลางแสงไฟที่วูบไหว สัตว์ประหลาดร่างยักษ์คล้ายหมีตัวนี้ คว้าหมับเข้าที่จ้าวเฟิ่งชุน แล้วลากเขาออกไปจากค่ายพัก

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" จิงเจี้ยนหน้าถอดสี แกว่งดาบไม้ท้อพุ่งเข้าไปหา

สัตว์ประหลาดตวัดฝ่ามือกลับมาอีกครั้ง ลมแรงน่าสะพรึงกลัวพัดจนแสงไฟสว่างวาบขึ้น ภายใต้แสงสว่างจ้า ใบหน้าคนแก่ที่ดูแปลกประหลาดนั้นยิ่งดูดุร้ายน่ากลัวขึ้นไปอีก แค่เห็นใบหน้านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้คนหวาดผวาได้แล้ว จิงเจี้ยนอยากจะเข้าไปช่วยคน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ฝ่ามือนนั้น ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว

สัตว์ประหลาดแบกจ้าวเฟิ่งชุนขึ้นพาดบ่า ขยับขาทั้งสองข้างที่ใหญ่โตและเต็มไปด้วยขนสีดำ ก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปทางความมืด จ้าวเฟิ่งชุนสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางแรงสั่นสะเทือน พอรู้ตัวว่าถูกสัตว์ประหลาดจับตัวมา ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ "ย่าหมีนี่... ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

"หู่จึ เร็วเข้า เคาะหม้อเลย!" เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ ลู่เฟยก็ร้อนรนใจราวกับไฟลน วิ่งไปตะโกนไป