บทที่ 239 ไหว้อารามหยิน

ภูเขาลึกเงียบสงัดและมืดมิด ความมืดมิดกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตราวกับมหาสมุทร

ตามช่องว่างระหว่างกิ่งก้านใบไม้ที่ซ้อนทับกันหนาทึบ มีแสงสว่างจางๆ เล็ดลอดออกมาให้เห็น แสงสว่างนั้นส่ายไหวไปมาตามแรงลม สว่างบ้างมืดบ้างไม่คงที่ ลู่เฟยกับจิงเจี้ยนสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความตื่นตะลึงระคนสงสัยในแววตาของกันและกัน

การได้เห็นแสงสว่างในป่าลึกที่รกร้างไร้ผู้คนเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก แถมแสงสว่างนั้นยังส่ายไหวไปมาตามแรงลม ไม่เหมือนแสงจากไฟฉาย แต่เหมือนแสงไฟจากเปลวเพลิงมากกว่า ในเมื่อเป็นแสงไฟ ก็ต้องมีคนก่อไฟสิ

แต่ในสถานที่ที่แปลกประหลาดแบบนี้ ยังจะบังเอิญเจอคนอื่นได้อีกงั้นหรือ? หรือว่าจะเป็นวัดร้าง?

"ถึงยังไงก็ไม่มีเบาะแสอื่นแล้ว เข้าไปดูหน่อยเถอะ" ลู่เฟยเอามือปิดหน้าไฟฉายไว้ เพื่อให้แสงสว่างหรี่ลง ป้องกันไม่ให้ 'คน' ทางฝั่งกองไฟตื่นตระหนก