บทที่ 238 ต้นไม้บิดเบี้ยว

หู่จึชะงักไป ชี้หน้าตัวเอง "ฉันเหรอ? แต่ว่าเถ้าแก่..."

"ไม่มีแต่ นี่คือคำสั่ง!" ลู่เฟยส่งลูกหมาตัวดำเข้าไปในอ้อมแขนของหู่จึ "ให้เสี่ยวเฮยตามไปด้วยก็ไม่ปลอดภัย ฉันกับจิงเจี้ยนไปกันสองคนก็พอแล้ว"

หู่จึพอมีฝีมือการต่อสู้ แต่ไม่มีพลังเวท หากต้องทิ้งใครไว้สักคน แน่นอนว่าเขาคือคนที่เหมาะสมที่สุด

ลูกหมาตัวดำแม้จะเป็นสุนัขวิเศษ แต่ยังไงก็ยังเล็กอยู่ แค่ส่งสัญญาณเตือนภัยได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว หากต้องไปเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายตัวฉกาจอย่างผีดิบ มันก็ยังอันตรายเกินไป

ทิ้งไว้กับหู่จึ ยังพอช่วยเขากับจ้าวเฟิ่งชุนระวังย่าหมีได้